Nigdzie nie wracam...

...jestem u siebie - tyle, jeżeli chodzi o powrót do dzianiny.

Upłynęło kilka miesięcy, a magazyn „Pierwszy milion”znowu wraca do robienia na drutach. Zresztą nie tylko oni. Wrześniowy numer „W podróży” też poświęca dzianinie całą stronę. A ja, zaprzyjaźniona z wełną od kilkudziesięciu lat, gdy tylko zaczyna mi się wydawać, że coś z tej wełny robię ładnego, to wchodzę np. na https://www.pinterest.com/dmcspain/ i zaraz wiem, gdzie jest moje miejsce. Nie da się ukryć. Dla mnie internet jest miejscem do nauki pokory.

W tej fantastycznej społeczności publikującej swoje dzieła (mowa o DMC Spain) znalazłam szal, który już zaczęłam "małpować". Nie będzie taki, jak wzorzec, ale właśnie o to chodzi, żeby się zainspirować i zrobić coś samodzielnie.

Czekam na PKM

Z entuzjazmem obserwuję powstawanie Pomorskiej Kolei Metropolitalnej. Urodziłam się i wychowałam w rejonie Srebrzyska i Brętowa, a więc od dziecka wiedziałam, że przed wojną po nasypach jeździł pociąg. Bawiliśmy się na tych nasypach i nawet nie wiedziałam, że „za górką” bawi się (o kilka lat młodszy) Paweł Huelle. Pociągi w rejonie przystanku Niedźwiednik będą mijały stary cmentarz, na którym znalazłam grób z napisem, że pochowany tu Horst M. (1929 – 1936) został uwieczniony w „Weiserze Dawidku” Pawła Huelle. Setki gdańszczan żegnały mostek Weisera – też zrobiłam sobie sentymentalny spacer.
Kiedy w Bramie Brętowskiej był dzień otwarty weszłam pieszo (nie działały windy) na ostatnie piętro i po raz pierwszy z tej wysokości spojrzałam na moją „małą ojczyznę” – najpiękniejsze miejsce w Gdańsku. Czytam, że peron przystanku Niedźwiednik będzie jednocześnie punktem widokowym na okolicę. Świetnie, bo to niezwykłe miejsce. Jego historia jest ważna dla mnie i moich rówieśników. Współczesne dzieci nie biegają po tych nasypach, a z książeczki o PKM, za pomocą tableta lub smartfona i aplikacji VIUU przenoszą się w świat wirtualny. Może dadzą się namówić na zrobienie gry w Scratch’u dla PKM. Ja zaczęłam (zobacz wyżej), a teraz zapraszam do stworzenia fabuły.

Scratch to nie jest słowo obraźliwe

Już o tym pisałam, że mam słabość do magazynów. Nawet jak nie podróżuję, to lubię zajrzeć do magazynu PKP Intercity „W podróży”, a przeglądając magazyn GLAMOUR odczuwam estetyczną przyjemność na widok grafiki i zdjęć. Powiedzenie „widzimy to, co rozumiemy” sprawdza się w podróży, ale też w przeglądaniu stron w sieci i tych drukowanych na papierze. Nic dziwnego, że spodobał mi się tekst Alicji Szewczyk „Ćwicz swój umysł”. Nie wybieram się do pracy w Google, ale o kreatywności myślę i opowiadam od dawna. Ostatnio w związku z programowaniem w Scratch’u.

Jeżeli to prawda, że: „Kreatywne myślenie jest cechą nabytą, a nie talentem, z którym się rodzimy. I tak jak każda umiejętność może być doskonalona. PRZEZ CAŁE ŻYCIE” (from GLAMOUR), to rację ma Samsung, że zachęca do nauczania programowania dzieci w szkole podstawowej. Też dałam się namówić i razem z moimi uczniami biorę udział w projekcie „Mistrzowie kodowania”. Jak tylko uczniowie poznają kilka poleceń i dowiedzą się, jak łączyć je w skrypty, to natychmiast zaczynają tworzyć scenki wg własnych pomysłów. Wystarczy im tylko pokazać początek, a potem mieć czas na oglądanie ich twórczości, bo bardzo będą chcieli nam tę twórczość pokazać. Wszystkim polecam www.scratch.mit.edu

Szaliczki razem

Bardzo lubię ścieg angielski. Robótka jest puszysta, tak samo wygląda z obu stron i dobrze dopasowuje się do kształtu jaki ma okrywać. Z trzech szaliczków (szerokość 20 oczek, długość w zależności od potrzeby) można zeszyć fantazyjną kamizelkę, która uprzyjemni chłodny dzień. Jeden długi szalik też możemy zeszyć klasycznie i nawinąć na szyję dwa razy, albo zeszyć w komin i potem odwinąć w połowie jego wysokości. Zwykły ścieg, zwykły szalik, a potem uruchamiamy wyobraźnię.

Kwadraty inaczej

9 lipca pisałam o wełnianych pixelach, a teraz w końcu mogę pokazać, jak wyglądają w wersji ostatecznej. Razem z zaprzyjaźnioną klasą młodszą robiliśmy przez kilka miesięcy kolorowe kwadraty z wełny na drutach. Były bardzo miłe spotkania (3 pokolenia – dzieci, mamy i babcie), a potem przez kilka tygodni, „z pomocą” mojego kota, zszywałam te kwadraciki i na koniec wykończyłam szydełkiem. Wełniany patchwork wisi w klasie Pani Małgosi, która zawsze wspierała moje propozycje robótek ręcznych. Wisi i nazywa się „Ciepłe myśli”. Nie będziemy zdradzać pochodzenia nazwy, bo dobrze mieć swoje tajemnice, ale powiem, że ostatnio uświadomiłam sobie, że prawie każda rzecz zrobiona ręcznie ma swoją historię. Zupełnie inną niż ta, że poszłam, wybrałam, zapłaciłam.
Do robienia wełnianych kwadracików (tym razem szydełkiem) zachęca nowa kolekcja Hachette „Szydełkowanie jest proste”. Na jesień każda propozycja kontaktu z kolorem jest trafiona. Przyjemnych robótek!

Trudno się pogodzić...

Chyba nikt nie ma wątpliwości, że jak jest tutaj głosowanie na posty, to prawie każdy uruchamia akcję "żebrolajkowania". W tym ostatnim głosowaniu też dałam się wciągnąć w to działanie, ale tylko dlatego, że naprawdę zależało mi na wygranej, którą obiecałam podwórkowym kotom. Nie pogorszy im się i tak. Bardzo dziękuję moim wszystkim znajomym z eTwinningu, "Mistrzom kodowania" i całej grupie znajomych z pracy i znajomym znajomych. Rozumiem wiele rzeczy, które przyniosły ze sobą portale społecznościowe, ale trudno mi się pogodzić z ocenianiem czegokolwiek na podstawie głosowania w sieci. Wiem, wiem to jest zjawisko socjologiczne z innej epoki niż ja i niech już tak zostanie. Zrobiłam kolejny krok i już się nie wstydzę prosić o głosowanie na mój post, ale nie o taką popularność mi chodzi. Chciałabym, żeby to co piszę, było przyjemne do czytania i ktoś głosuje bo się podobało, a nie dlatego, że ja proszę. Bardzo się cieszę, że pod koniec czerwca podjęłam decyzję o udziale w konkursie Tesco. Dużo się nauczyłam, ale powoli ważniejszy od tego staje się dla mnie blog modanakoda.blogspot.com, ale tam nie zależę od siebie, od polubień, a od Samsunga i mam nadzieję, że moja oferta zostanie dobrze odczytana.